Column Ger Luit

Hallo Brunssumger luit 2017, daar ben ik weer.

U heeft mij enkele weken moeten missen op deze plek. Dat had uiteraard te maken met de zomervakantie. Even weg van de snelweg. Dat gold ook voor Hallo Brunssum. Uit reacties om me heen merkte ik, dat mensen mij eveneens in de gemeenteraad van Brunssum hadden gemist. Ze dachten dat er iets ernstigs aan de hand was, maar dat was niet zo. Ik koos bewust voor de luwte, omdat ik nog een keer grondig wilde onderzoeken of ik voor mijn fysieke ongemakken een oplossing of aanmerkelijke verlichting kon vinden. Toen ik deze stap deed, was ik me er ten volle van bewust, dat ik al veel wegen bewandeld had en de resultaten wisselend waren. Opgeven ligt echter niet in mijn aard. Ook nu heb ik weer ervaren, dat je de ene keer denkt, dat je het middel, de therapie gevonden hebt, maar dat het naderhand tegen valt. Ik zet mijn behandelingstraject voort in de hoop op blijvend resultaat. Geduld overwint alles.

Ik ga nu wel het raadswerk weer op PAKken. Math Houben, al jarenlang lid van het PAK, heeft mij overigens uitstekend vervangen. In korte tijd ontpopte hij zich als een prima raadslid. Uiteraard had ik dat wel verwacht, maar het is mooi om te ervaren dat het ook zo in de dagelijkse praktijk uitPAKt. Vanaf deze plek dank ik Math voor zijn inzet. Heerlijk om te beseffen, dat we als PAK zulke sterke mensen hebben en bovendien zo’n actieve achterban.

Het was voor Math zeker niet de gemakkelijkste periode om mij te vervangen. Vanaf het moment dat ik een stap terug deed, gebeurde er van alles. Toeval? Wie het weet, mag het zeggen.

Een aantal dingen speelt nog steeds. Een begroting die niet sluit, het spook van de herindeling waart nog rond, communicatie tussen raad en college is onder de maat, persoonlijke conflicten spelen. Om maar eens een paar dingen te noemen. Als het aan mij en aan het PAK ligt, gaan we dit in Brunssum oplossen in samenwerking met andere partijen. Iedereen moet dan wel de wil en de intentie hebben om – net als het PAK – een zelfstandig Brunssum op de eerste plaats te zetten. Niet je eigen partij, niet je eigen belang, niet de wethouderszetel, maar Brunssum op plaats één. Dat is alleen op te lossen door je ego eens wat minder te laten gelden. Mijn advies: meer Brunssum, minder ego.

(gepubliceerd in ‘Hallo Brunssum’ 6 september 2017)

Column Ger Luit – Een onverwachte ontmoeting

ger luit 2017Vorige week maakte ik op een doordeweekse dag een wandeling op de Brunssummerheide. Bij de Rode Beek rustte ik even uit op een bank. Ik zat daar een tijdje voor me uit te staren. Ineens drong het tot me door, dat een vrouw naast me was komen zitten. We keken elkaar aan. Ik kon wel zien, dat het vroeger een knappe verschijning was geweest. Het was alsof ik iets bekends in haar gezicht zag. Ze keek zorgelijk. Ze had diepe groeven in haar wat grauwe gezicht. Ik vroeg haar of ze zich zorgen maakte of verdriet had. Ineens herkende ik haar. Het was Moeder Natuur, de tweelingzus van Moeder Aarde. Ze keek mij indringend aan en zei: “Jullie mensen doen veel te veel een beroep op mij, ik kan het niet meer aan. Ja, ik weet het. Jullie zijn ook onderdeel van mijn hele hebben en houden, maar jullie houden met niets en niemand rekening. Jullie zijn onverantwoord bezig. Mijn tweelingzus denkt er hetzelfde over. Ook zij is niet onuitputtelijk. Kijk naar mij: hoe zie ik eruit. Ik ben gewoon uitgeput, opgeleefd. Mijn zus is er nog slechter aan toe. Jullie mensen zijn onverantwoord bezig. Ik weet soms niet wat ik moet doen”. Ze zuchtte diep en leek ten einde raad.

Ik moet toegeven, dat ze er slecht uitzag. Toen ik zelf nog jong was, heb ik haar heel wat keren ontmoet. Bijna dagelijks was ik in haar nabijheid, overal dartelde ze rond als een jonge, frisse meid: in het verboden bosje, in de bospaadjes bij het spoor, op de spoordijk, onder de brug bij het kolenterrein, op de heide, op de veldwegen tussen de korenvelden. Ik kon echt van haar genieten. Ja, ze zag er zeer mooi uit, een aantrekkelijke jonge vrouw. Wat een verschil met nu.

Ik zei tegen haar, dat steeds meer mensen zich ook zorgen maken en ervan doordrongen raken, dat ze met haar en haar zus samen moeten optrekken in plaats van ze allebei zo uit te putten. Ze fleurde wat op. Ze begon weer wat kleur op haar gezicht te krijgen. Ze knikte instemmend en fluisterde heel zachtjes: “Ik hoop het Ger, want het is nog niet te laat. Het kan nog goed komen”. Ik stond op, ik omhelsde haar en fluisterde: “Hopelijk lukt het u en uw zus weer op te krabbelen, als wij wat meer rekening gaan houden met uw incasseringsvermogen. Tot ziens, beterschap en de groeten aan uw grote zus.”

Column Ger Luit: heerlijk toch die seizoenen

ger luit 2017Het voorjaar heeft zich dan wel aan ons vertoond, maar de lente moet nog echt op gang komen. Daarom nog even iets over de winter. Dan laten we die definitief achter ons en geven we ons over aan de lentekriebels. Deze winter heb ik weer genoten. De natuur lijkt dan wel te slapen, maar er is nog genoeg te zien en te beleven. Naast de mooie boomsilhouetten, sporen van wild in pas gevallen sneeuw boeien mij zeker de vogels in de winter. Lees verder

Column Ger Luit: Hallo Brunssum – fijne feestdagen allemaal

SONY DSC(ook geplaatst in ‘Hallo Brunssum’ week 50 2016)

Vorig jaar hadden we in Brunssum een felle en soms harde discussie over de vluchtelingenopvang. De tegenstanders roerden zich flink. Ik was voorstander om een aantal redenen. Een daarvan was, dat Brunssum altijd gastvrij is geweest voor mensen van buitenaf. Denk aan al die buitenlandse mijnwerkers, die al lang “ingelimburgerd” zijn. De gasten van vorig jaar zochten een plek om te schuilen voor oorlogsgeweld. Wel een verschil, maar dat doet niets af aan onze gastvrijheid. Brunssum is ook altijd gastvrij tijdens de Parade. Gezelschappen uit de hele wereld komen hier samen met ons feest vieren. Ze gaan weer weg. Dat is een verschil, maar het doet niets af aan onze gastvrijheid. Onlangs kregen wij als Brunssum nog eens te horen hoeveel onderduikers hier tijdens de oorlog zijn opgevangen. Nog steeds vertelt Jack Aldewereld, een van die onderduikers, zijn verhaal. Door zijn woorden, inzet en bewogenheid zullen we in elke wijk straks een gedenksteen vinden als blijvende herinnering aan dit deel van de Brunssumse geschiedenis. Een diepe buiging voor Jack en voor alle mensen, die destijds met gevaar voor hun eigen leven een plek in huis vrij maakten om kinderen en hele gezinnen een veilig onderdak te geven. Daar mag Brunssum trots op zijn. Lees verder