Ik hoorde, dat John Lodge, basgitarist, zanger en tekstdichter van de Moody Blues onlangs is overleden. Deze man heeft met zijn band heel mooie muziek gemaakt en aan ons achtergelaten. Als generatiegenoot is hij zo deel van mijn leven geworden. Dan sta je toch even stil en krijg je een gevoel van weemoed, melancholie over je.
Dat gevoel wordt sterker, als je een of meer concerten van een artiest hebt bezocht. Dat merkte ik bijvoorbeeld, toen George Kooijmans van de Earring overleed. Zijn overlijden dreunde langer door. Vanaf mijn 14e was hij op bepaalde momenten in mijn leven. Ik zat in de tweede klas van de mulo, toen de Golden Earrings, zo heetten ze toen, op tv waren met het nummer That Day. De dag daarna was dat het gesprek van de dag op het schoolplein. De eerste keer dat ik een concert van de Golden Earring bijwoonde, was op de eerste Pinkpopeditie in Geleen. Daarna heb ik de band zeker nog een keer of zes gezien, zelfs in de Brikke Oave.
Ondertussen zijn heel wat musici van mijn generatie van deze aardbodem verdwenen. Ze zongen over onderwerpen die mij bezighielden en velen met mij: liefde, oorlog en vrede, de ongewisse toekomst, te veel om op te noemen. Sommigen zag je dan in levenden lijve tijdens een concert of op een festival.
Het is fijn om ouder te worden, het heeft veel voordelen, maar ook nadelen. Een daarvan is dus, dat je steeds vaker afscheid moet nemen van mensen, die betekenis voor je hebben gehad. Dat kunnen dus al mensen zijn van wie je de muziek geweldig vond.
Het is anders, als het gaat om mensen, die dichtbij je staan of stonden. Zeker als het gaat om familieleden en dierbare vrienden. Natuurlijk weet je, dat niemand het eeuwige leven heeft. Dat is de onverbiddelijke wetmatigheid van ons bestaan. Maar dat zegt je verstand. Je gevoel zegt iets anders. Dat gevoel van verlies en gemis is veel heftiger, komt regelmatig terug en het verdriet wordt er niet minder door. Dat slijt echt niet en blijft onderdeel van je bestaan.