Het is al weer een tijdje geleden, dat ik een jonge vrouw sprak op de fysio. Ik noem haar even voor het gemak Saskia. Ze was erg verontwaardigd over wat haar die ochtend was overkomen. Ze vertelde me dat ze die dag vroeg buiten was. Het was een zonnige ochtend.
Saskia had me eerder verteld, dat ze altijd vroeg op was vanwege haar fysieke gesteldheid. De overbuurvrouw, die haar buiten zag, vroeg verbaasd waarom ze zo vroeg uit de veren was. Saskia’ s antwoord was, dat ze nooit lang kon slapen. Daarop zei de buurvrouw, dat zij ook niet zo veel slaap nodig had, omdat Saskia toch niet werkte. Die opmerking, dit vooroordeel, kwam keihard bij haar binnen. Ik kon me goed haar boosheid voorstellen.
Ik kende gedeeltelijk Saskia’ s verhaal. Ze had nog jonge kinderen, toen ze werd getroffen door een hersenbloeding. Ze heeft er nogal wat restverschijnselen aan overgehouden. De buurvrouw was in haar onnadenkendheid behoorlijk bot geweest. Als zij zich even in de situatie van Saskia had verplaatst, was haar reactie waarschijnlijk anders geweest. Dat mag je dan hopen.
Iedereen oordeelt weleens te vlug. Dat geldt ook voor mij. In 2023 keek ik op de BBC naar een uitzending van het popfestival Glastonbury. Ik was vooral benieuwd naar het optreden van Lewis Capaldi. Ik vond dat hij zich wat aanstellerig gedroeg op het podium en ik zapte weg. Later las ik dat hij op dat moment last had gekregen van het syndroom van Gilles de la Tourette. Het publiek hielp hem door zelf het lied massaal te gaan zingen, want hij kon het niet op dat moment.
Ik heb het optreden daarna teruggekeken via You Tube. Wat een prachtig moment voor hem en van dit publiek. Die samenzang voor hem is heel mooi. Aangrijpend. Jammer dus, dat ik twee jaar geleden een deel van Glastonbury oversloeg. Ik vond Lewis ten onrechte een aansteller. Dat was een keihard vooroordeel. Mijn invoelingsvermogen schoot te kort. Dus we hebben dit allemaal weleens.  Als dit besef bij iedereen doordringt, zijn we al weer een stuk verder.