Het is een mooie dag, ik zit onder het zonnescherm. Ik heb net een grote bloempot opgeschoond en voorzien van nieuwe potgrond. Ik heb daar de azalea op stam in gezet. Die kreeg ik cadeau van mijn politieke partij, het PAK, bij mijn – tijdelijk – afscheid als raadslid op 31 maart.

Ik heb er ook nog een eigen stek bij gezet, de bonte hondsdraf, een alleraardigste bodembedekker. Ik zag die afgelopen najaar staan bij mijn looptherapeut in Nuth. Deze plant woekert minder dan zijn wilde soortgenoot. Ik oogstte een paar takjes en heb ze thuis op water gezet. Daarna vergat ik een beetje die stekjes. In het voorjaar zag ik ze wat verweesd in de garage staan. Er was niet veel van over. Een takje had nog wat wortels. Ik heb dat minuscule overblijfsel meteen in een potje met grond gezet en uiteindelijk gered. Deze bodembedekker mag nu samen met de azalea aan een prachtig groen plaatje gaan werken.

Zo zat ik met een voldaan gevoel onder het zonnescherm na te genieten van mijn “inspanningen”. Het was warm die dag. De thermometer gaf 28⁰ aan. Door de zomerse bijna magische stilte kwamen zo maar allerlei gedachtes bij me op en voorbij. Een lied van Lou Reed komt voorbij: Sunday Morning. Ik zoek de song op via Spotify en ervaar bij de eerste tonen al een heerlijk geluksgevoel. Ik moet dan ineens aan mijn stoere broer denken, die onlangs is overleden. Hij had als levensmotto: “Tel je zegeningen”. Ik vind het moeilijk om het fijne gevoel vast te houden, want ik mis de telefoontjes met hem en zijn wijze uitspraken. Ik mis dan tegelijkertijd een ander dierbaar persoon, die Perfect Day van Lou Reed een geweldig nummer vond. Dat lied gaat over zo’n fijne dag van kleine geluksmomenten: een glas wijn, een wandeling in het park, een bioscoopbezoek. Nadenkend en mijmerend over die tekst, blijft het zonnige gevoel overheersen. Ik tel mijn zegeningen net als mijn broer deed. Het leven zit nu eenmaal vol tegenstellingen, pieken en dalen. Ik wens u allen een fijne en zonnige zomer.