U en ik dienen de wet te kennen. Dat lijkt onmogelijk met zoveel regels, maar toch: onwetendheid is geen excuus. Daarom is het goed om jezelf steeds af te vragen of je plan of idee wel volgens de regels mag. Dankzij internet kom je daar vaak snel achter.

In de wijk Amstenraderveld – mijn wijk – mag je bijvoorbeeld niet zomaar een boom in je eigen tuin kappen. Ik weet dat, want ik kreeg daar ooit een brief over van de gemeente. Toch duurde het ruim een jaar, voordat de gemeente een boom kapte, die op haar eigen grond tegen mijn erfgrens stond. Iets dat juridisch niet mag. Als burger én raadslid ga je er dan vanuit dat de gemeente haar eigen regels kent en ernaar handelt. Maar nee. Iets eenvoudigs werd onnodig ingewikkeld gemaakt. Ik kreeg sterk de indruk dat men mij liever het bos in stuurde dan de boom verwijderde. Het voelde als traineren, ontwijken, negeren. Een kleine gebeurtenis, maar toch een smet op het lokale bestuur.

Nee, dit is niet Amerika. Daar zegt het grote opperhoofd rustig: ‘Die wet geldt niet voor mij.’ Journalisten en rechters die het daar niet mee eens zijn, kunnen vertrekken. Zo erg is het hier gelukkig nog niet. Maar óók in Brunssum kan het misgaan.

Bij die boom schoof iemand eveneens de wet terzijde. Niet zo dramatisch, maar principieel onjuist. Een mening is prima, maar de wet is leidend. Wat mooi is, dat elke gemeente een college van burgemeester en wethouders heeft, het dagelijks bestuur. Het woord wethouder zegt het al: houd je aan de wet en voer die goed uit.

Meestal gaat het goed. Maar soms gaat het gewoon goed fout. Niet alleen bij bomenkap. Een voorbeeld van andere orde zal ik u besparen. Onze democratie verdient onderhoud en alertheid. Iedereen moet zich ervan bewust zijn, dat wet- en regelgeving het uitgangspunt zijn van goed en ordentelijk bestuur. Ook, als dat even niet goed uitkomt.