Decentralisatie een last of een lust?

In de raad van oktober stond vooral de decentralisatie van de jeugdzorg en de Wmo in de raad uitgebreid ter discussie.
Feitelijk komt het erop neer dat de overheid zegt: gemeente bekijk het maar, jullie doen vanaf 1 januari het werk en wij bezuinigen daar op!
Voor de burger betekent het een beperking van voorzieningen, meer kosten en in 2015 een tijdlang een behoorlijke onzekerheid.
Belangrijk is dan ook dat de raad per kwartaal alle cijfers en verhalen krijgt  die belangrijker zijn dan alle mooie leuzen. Het PAK verneemt graag uw mening over de gang van zaken volgend jaar. Mail ons!
Lees het betoog van Servie in de Raadsvergadering van 28 oktober

Burgers van Brunssum

Vanaf 1 januari 2015 zult u aan den lijve ondervinden hoe de bezuinigingen van de PvdA-VVD-regering, gesteund door de bijbelpartijen en D66 u zullen treffen in uw beurs, voorziening en privéleven.
De decentralisaties waarvan we vandaag de WMO en de Jeugdzorg behandelen, zijn daar sprekende voorbeelden van.
De participatiewet komt daar nog boven op.

Mooie kreten moeten verhullen dat de regering bezuinigt op de gewone burger in nood met een laag of gemiddeld inkomen, die afhankelijk is van solidariteit en een overheid die voor de burger staat, in plaats van een overheid die zich terugtrekt en de burger laat stikken.

We beginnen met de WMO
Daarin moet de leuze ‘op eigen kracht’ verhullen dat het rijk zich terug trekt. Feitelijk zegt de overheid: u zoekt het zo veel mogelijk maar zelf uit; op ons hoeft u niet meer te rekenen.
Als het niet anders kan, kunt u in uiterste nood bij de gemeente aankloppen. De regeringstaak komt op het bord van de gemeente, MAAR tegelijk kort dezelfde regering op het budget.

M.a.w. wij regering, kunnen of willen het niet, doe het zelf maar, red u zelf, want het moet goedkoper.
Welnu, voor Parkstad, het 2e armste gebied van Nederland betekent dit op termijn alweer een tekort in een openeindregeling en dan verkopen we geen diensten, geen service, geen idealen meer, maar verdelen we armoede en dat is onze grootste zorg als PAK.
De gemeente mag geen afvoerputje zijn van het rijk, de burger dient voorop te staan en niet alleen bij verkiezingen.

We begrijpen best dat het college niet aan de zijlijn kan blijven staan en zich NIET aan de werkelijkheid kan onttrekken en moet vooruitlopen met de voorliggende stukken gezien de regeringsdwang.
MAAR dan mag je ook je twijfels uiten, de korting op het budget aan de orde stellen en verzet plegen in een VNG of met burgers samen.
En niet doen of er alleen maar kansen komen door kreten als eigen kracht, mantelzorg, minder bureaucratie en samen komen we eruit.

Denk aan de korting op uren bij huishoudelijke hulp,
denk aan de 12000 ontslagen zorgwerkers en de 30 euro per maand die de burger met een chronische ziekte er op achteruit gaat.

Dat is schandalig veel voor mensen in nood en bedenk dat iedereen die nu gezond en onafhankelijk is, zich gelukkig mag prijzen, maar ineens kun je tot de doelgroep behoren en ben je blij als er hulp is en blijft.
Voor de burger wordt het minder, duurder en in het algemeen onzekerder.
Je wordt deels aangewezen op naastenliefde.
De afgelopen 40 jaar is het liberalisme in een modern jasje gestoken – het zogenaamde Neo-liberalisme – waar vooral de ontwikkeling, de vrijheid van het individu voorop stond en gestimuleerd moest worden en vooral alles aan de vrije markt over gelaten moest worden.
Feitelijk koos men jarenlang voor een ‘laissez-faire’ houding. Oftewel: laat maar waaien, het komt wel goed.
Een samenleving waarbij men naar elkaar omkijkt werd in ieder geval niet gepropageerd.

En nu ineens als het om de betaalbaarheid van de zorg gaat, moeten de mensen maar eens naar elkaar omkijken.
De overheid maakt zich zelf overbodig, geeft gewoon aan dat ze zelf incompetent is.
Omkijken naar een ander, een omslag in het denken noemen we dat, maar hoe zit het met de bejaarden die hun kinderen op vele kilometers afstand hebben wonen, de gezinnen die gedwongen met 2 moeten werken om rond te komen,
de vervreemding die eigen is aan onze maatschappij?

Een omslag in het denken en handelen zal niet plaats vinden als er ook geen politieke omslag komt, in de zin van een betrouwbare overheid, een actieve overheid en een overheid die niet alleen waakt over de banken en oorlogen, maar ook over het wel en wee van de gemiddelde burger in de buurten en wijken waar het niet top mee gaat.

We zijn overtuigd van de goede wil van de Wmo-afdeling die alweer keihard heeft gewerkt om toch het minst slechte of het nog enigszins draagbare beleid tot stand te brengen, maar we vragen ons als PAK ook hardop wanneer is nu de grens van al dat bezuinigen op onze burger bereikt voor de Raad?

Zien we ons als doorgeefluik van Den Haag of komen we ook op voor de belangen van onze burgers en worden minder aangepast, burgerlijk ongehoorzaam of zelfs rebels? Dat laatste zou onze optie zijn.

Maatwerk wordt nagestreefd en de wethouder heeft gesteld dat niemand in de kou blijft staan! Welnu laten we daarvoor samen knokken en als het niet lukt dan ook keihard aan de bel trekken waar het thuis hoort, namelijk in Den Haag met de burger samen.
Dat is participatie volgens ons! Maar participatie is ook meedenken, meebeslissen van de burger bij nieuw beleid van de overheid, ook van de gemeente. Ook als het om andere zaken gaat: welstand, buitenring beschermd dorps- en stadsgezicht, veranderingen in de wijk, zoals de bouw van verdeelstations. De overheid kan hierin niet selectief zijn. Voor elkaar zorgen, opkomen reikt dus verder.

We stemmen als partij noodgedwongen in met de stukken die gelukkig regionaal zijn afgestemd, maar vinden dat er een doorlopende evaluatie moet plaats vinden om te bezien of de burger echt niet in de kou komt en of het budget niet al te snel op is. Vandaar de motie die we samen met andere partijen inbrengen.

Dat brengt ons bij de jeugdzorg,
de volgende rijksbezuiniging ten koste van burgers en ten koste van de gemeente.
Jeugdzorg is een zeer complexe wereld waarin je te maken krijgt met een behoorlijke inbreuk op de privacy van mensen, van gezinnen.
De wet op jeugdzorg, zou zo’n 10 jaar geleden alles verbeteren, maar het werd er niet beter op en in plaats van oorzaak en gevolg te analyseren en bij te sturen, gooit de overheid de taak alweer over de heg, richting gemeente en dus ook Brunssum.

Er komt daardoor teveel tegelijk op het bord van de gemeente en hoe goed en dik onze beleidsstukken ook mogen zijn, de werkelijkheid is weerbarstiger dan in beleidstaal vast te leggen is, zo zal blijken.
En ook hier geldt in financiële zin een openeindkarakter voor de gemeente. De nood van een burger in november moet net zo goed opgelost worden als van een burger in januari tenslotte, en voor de berekende burger is er de escape via de huisarts, om mogelijk zijn gelijk te halen. Daarmee haalt het rijk de gemeente feitelijk onderuit.

Goed is dat het college geld reserveert voor de komende jaren, maar wij twijfelen ernstig gezien de nood uit het verleden of dit genoeg zal zijn.
Wat dat betreft moeten wij onze gemeente en regio in eigen kracht zetten tegenover de dreiging van het rijk.

En ook bij de jeugdzorg geldt dat we slechts in de praktijk leren of ons papieren beleid ook voldoende antwoord geeft op de noden in de maatschappij.
Als raad laten we veel over aan het werkveld, zoals het aantal bedden behandelplaatsen en verslavingszorg.

Ook hier geldt dat we als Raad uiteindelijk verantwoordelijk worden voor keuzes, die gezien de bezuinigingen ook inhouden dat daadwerkelijk geen jongere op straat komt of een gezin in nood blijft. Als we dat waar maken zijn we een heel eind.

Burgers meldt uw ervaringen aan de Cliëntenraden,
de Wmo-raad, maar ook zeker aan ons als gemeenteraad.
Dan kunnen we in 2016 bezien of ons uitgangspunt van vandaag voldoende was, of papier in de praktijk ook werkt en of de mooie woorden inhoud krijgen of kretologie blijven.